Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις 11 Οκτωβρίου του 2003 όταν τα ξημερώματα είχε βρεθεί νεκρός στο αυτοκίνητο του έξω από νυχτερινό κέντρο ο Γιάννης Παπαϊωάννου γνωστός σε όλη τη φίλαθλη Ελλάδα κι όχι μόνο την Λάρισα ως «Καλαμάρας».

Το νήμα της ζωής του 37χρονου αρχηγού της εξέδρας των οργανωμένων στα περισσότερα από τα χρυσά χρόνια της μεγάλης ΑΕΛ της δεκαετίας του ’80 κόπηκε πρόωρα δίνοντας τέρμα σε μια ζωή που την έζησε στα άκρα με μια οργανική αντοχή και δυνατότητα επιβίωσης που έδινε την εντύπωση πως θα ζούσε για πάντα ό,τι κι αν του τύχαινε. Το τελευταίο ταραγμένο εξάμηνο της ζωής του είχε ταλαιπωρηθεί πολύ και βρέθηκε για καιρό πολύ κοντά στον θάνατο μετά πό σοβαρό ατύχημα και πάλι στάθηκε στα πόδια του μέχρι το πρωινό της 11ης Οκτωβρίου όταν η αντοχή του τον πρόδωσε οριστικά

ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ_ΜΝΗΜΕΙΟΟ Γιάννης Καλαμάρας ανέλαβε την αρχηγία της εξέδρας των Monsters όταν ο Θανάσης Αφέντης αποτραβήχτηκε και για πολλά χρόνια η γνώριμη φιγούρα του πάνω στο κάγκελο της Θύρας-1 -πολλές φορές ημίγυμνος και τον χειμώνα- έγινε η πιο χαρακτηριστική εικόνα του Αλκαζάρ, η μορφή που θα θυμούνται οι Λαρισαίοι φίλαθλοι πολλών γενεών για πάντα.

Είχε την τύχη και την ικανοποίηση να ζήσει τις μεγάλες ένδοξες στιγμές της κυπελλούχου, πρωταθλήτριας και ευρωπαίας ΑΕΛ από το βάθρο του συντονιστή της εξέδρας, Στα χρόνια της παρακμής συνέχισε να είναι κοντά στην ομάδα πικραμένος από τον ξεπεσμό και με την ελπίδα της επιστροφής όπως όλοι μας.

Ίσως πολλοί να διαφώνησαν και να συγκρούστηκαν μαζί του για πάρα πολλά πράγματα και χειρισμούς στην ιστορία του όπως άλλωστε και η πλειοψηφία του συνδέσμου τα τελευταία χρόνια της δράσης του, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο Γιάννης Καλαμάρας είναι ένα μεγάλο κομμάτι από την ιστορία της ΑΕΛ που δεν θα ξεχαστεί.