– Καμία επαρχιακή ομάδα δεν είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα μέχρι το 1988, ούτε φυσικά το κατέκτησε από εκεί και πέρα εκτός της ΑΕΛ. Η Λάρισα είναι η μοναδική εκτός Λεκανοπεδίου και Θεσσαλονίκης που έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ελλάδας στην εποχή της Α’ Εθνικής.

– Το δυναμικό της ΑΕΛ τότε απαρτιζόταν βασικά από Θεσσαλούς παίκτες και στην πλειοψηφία τους από το νομό Λάρισας. Στο ρόστερ υπήρχε επίσης ένας Σερραίος, ο Χρήστος Μιχαήλ, και δύο ξένοι παίκτες, ο Κανιέμπα και ο Τσίγκοφ.

– Στα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν εκείνη την εποχή όσον αφορά τα εισιτήρια η ΑΕΛ είχε ξεπεράσει τους 10.000 φιλάθλους στα 11 από τα 15 παιχνίδια της. Ρεκόρ ήταν το ματς με τον ΠαναθηναΪκό στις 27/12/1987 όπου βρέθηκαν στις κερκίδες του Αλκαζάρ 18.500 Λαρισαίοι!
Στο ματς με τον Ηρακλή την προτελευταία αγωνιστική κόπηκαν 18.245 εισιτήρια με τον κόσμο να εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο στη λήξη του αγώνα και τους δρόμους να κατακλύζονται από Λαρισαίους που ύψωσαν στον αέρα τους ποδοσφαιριστές της ομάδας.

– Η ΑΕΛ λίγο έλειψε να κάνει και το νταμπλ εκείνη τη χρονιά. Στο Κύπελλο έφτασε στα ημιτελικά, αλλά αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό, τελικό νικητή στο θεσμό. Οι δύο ομάδες ήρθαν αντιμέτωπες και στις 24/8/88 για το Σούπερ Καπ, με τον Παναθηναϊκό να επικρατεί στο ματς αυτό, που όμως έγινε στην Αθήνα (ΟΑΚΑ).

– Η ΑΕΛ ξεκίνησε και ουσιαστικά κατέκτησε το πρωτάθλημα με προπονητή τον Γιάτσεκ Γκμοχ. Ομως μία αγωνιστική πριν από το τέλος και καθώς οι φήμες οργίαζαν ότι ο Πολωνός τεχνικός έχει συμφωνήσει με τον Ολυμπιακό του Γιώργου Κοσκωτά, ο Γκμοχ απολύθηκε.

– Λέγεται πως ο Γκμοχ έμαθε από την τηλεόραση την απόλυσή του από την ΑΕΛ το ίδιο βράδυ που οι Λαρισαίοι γλεντούσαν την κατάκτηση του τίτλου. Στο τελευταίο ματς με τον ΠΑΟΚ στον πάγκο κάθισε ο βοηθός του, Οράσιο Μοράλες, που σήκωσε το τρόπαιο από πλευράς τεχνικής ηγεσίας.

– Η ΑΕΛ κόντρα στους θεωρητικά μεγάλους εκείνης της περιόδου (Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ) μέτρησε 3 νίκες (με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ), 3 ισοπαλίες (με Ολυμπιακό και 2 με τον ΠΑΟΚ) και μόλις 2 ήττες με Παναθηναϊκό και ΑΕΚ.

– Το Αλκαζάρ ήταν απόρθητο κάστρο για την ΑΕΛ εκείνη την περίοδο. Οι «βυσσινί» μέτρησαν 14 νίκες και μόλις μία ισοπαλία (με τον ΠΑΟΚ) σε αυτό το γήπεδο και εκμεταλλευόμενοι την φλεγόμενη έδρα τους έφτασαν μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

– Η ΑΕΛ ουσιαστικά έπαιξε σχεδόν μιάμιση δεκαετία νωρίτερα το ρόμβο στο κέντρο, με τον Αλεξούλη αμυντικό χαφ, τους Βουτυρίτσα και Τσιώλη στις δύο πλευρές με αμυντικά αλλά και επιθετικά καθήκοντα και τον Καραπιάλη ως επιτελικό μέσο.

– Από την ΑΕΛ το καλοκαίρι είχε αποχωρήσει για τα Τρίκαλα ο επί σειρά ετών αρχηγός της ομάδας Παραφέστας.

– Ο Πλίτσης ήταν ο τερματοφύλακας που συνέδεσε το όνομά του με τη χρυσή εποχή της ΑΕΛ. Ωστόσο, την περίοδο του πρωταθλήματος είχε αρχίσει πια η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρησή του από τους Θεσσαλούς (για τον Ολυμπιακό και στη συνέχεια τον Ηρακλή) και βασικός γκολκίπερ ήταν ο Χρήστος Μιχαήλ, ο οποίος για χρόνια είχε μείνει στη σκιά του.

– Το Δεκέμβρη ο Πλίτσης, ο οποίος είχε παίξει μόνο στο Κύπελλο, μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, ο δε Μιχαήλ έπαιξε τα 29 από τα 30 ματς πρωταθλήματος.

– Στο πρωτάθλημα του 1987-88 η ΑΕΛ ευστόχησε σε όλα τα πέναλτι τα οποία είχε κερδίσει, ενώ η εστία της δεν δέχτηκε κανένα! Τελευταίο πέναλτι ήταν αυτό που εκτέλεσε ο Θανάσης Αναστασιάδης του Ηρακλή και απέκρουσε ο Χρήστος Μιχαήλ τη μέρα που κρίθηκε ο τίτλος, Πρωτομαγιά του ‘88, με το γκολ του Μητσιμπόνα στο ΑΕΛ – Ηρακλής 1-0.

– Ο Γιώργος Μητσιμπόνας ξεκίνησε την καριέρα του ως επιθετικός και στην επαγγελματική του καριέρα αγωνίστηκε ως κεντρικός αμυντικός.
Ο θρυλικός αμυντικός των «βυσσινί» την χρονιά του πρωταθλήματος σημείωσε 8 τέρματα (!) ενώ συνολικά με τη φανέλα με το άλογο στο στήθος είχε 344 συμμετοχές και 38 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις.

– Η ΑΕΛ είχε ξανακάνει πορεία πρωταθλητισμού πριν το κατακτήσει το 1988! Ήταν η σεζόν 1982-83 (πάλι με τον Γκμοχ στον πάγκο) όπου οι «βυσσινί» τερμάτισαν στην 2η θέση του πρωταθλήματος ωστόσο στην τελική κατάταξη έμειναν 5 βαθμούς πίσω από τον Ολυμπιακό.
Ως γνωστόν είχε προηγηθεί η κατάκτηση του Κυπέλλου του ’85 και οι δύο χαμένοι τελικοί του ’82 και του ’84.

– Η ΑΕΛ ξεκίνησε το πρωτάθλημα με 3 νίκες. Νίκησε εντός Ολυμπιακό και Αρη και εκτός την Παναχαϊκή με 3-1. Αυτό ήταν και ένα από τα αγαπημένα σκορ των «βυσσινί» στον 1ο γύρο, αφού με το ίδιο επικράτησαν κατά του ΟΦΗ την 5η αγωνιστική.

– Κατά του Πανσερραϊκού, όμως, το σκορ ήταν μεγαλύτερο κατά ένα γκολ (4-1). Και ήταν αυτό το γκολ του Βασίλη Καραπιάλη το χαϊ λάιτ της χρονιάς. Αν και τραυματίας σε εκείνο το χρονικό διάστημα του αγώνα ο σούπερ σταρ της ΑΕΛ πήρε την μπάλα πίσω από το κέντρο, ξεπέρασε διαδοχικά όσους παίκτες του Πανσερραϊκού βρήκε μπροστά του και τον τερματοφύλακα και μπήκε με την μπάλα στα δίχτυα!

– Πρώτος σκόρερ της ομάδας αναδείχτηκε ο Μιχάλης Ζιώγας με 16 γκολ, όμως πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος ήταν ο Χένρικ Νίλσεν, ο Δανός της ΑΕΚ, με 21. Ο Ζιώγας είχε τις περισσότερες συμμετοχές (30), μαζί με τον Βασίλη Καραπιάλη, αφού δεν έχασαν κανένα ματς.

– Ο Γιάννης Γκαλίτσιος είναι ο πρώτος σε επίσημες συμμετοχές με την «βυσσινί» φανέλα έχοντας 489 σε όλες τις διοργανώσεις. Την σεζόν του πρωταθλήματος είχε 23, ενώ κατέγραψε και 5 στο Κύπελλο Ελλάδας.

– Ο Γιάννης Βαλαώρας είναι ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της ΑΕΛ έχοντας σημειώσει 95 γκολ με το άλογο στο στήθος. Την χρονιά του πρωταθλήματος σημείωσε 6 τέρματα, δηλαδή ήταν τρίτος σκόρερ πίσω από τους Ζιώγα και Μητσιμπόνα.

– Ο Γκεόργκι Τσίγκοφ, για τον οποίο λίγο έλειψε να χάσει τον τίτλο η ΑΕΛ, αγωνίστηκε σε 11 ματς (πολλά μάλιστα ως ολιγόλεπτη αλλαγή) και σκόραρε όλες κι όλες 4 φορές (συνολικά η Λάρισα πέτυχε 51 τέρματα).

– Η τιμωρία του Τσίγκοφ (η οποία στη συνέχεια με την αλλαγή της νομοθεσίας είχε επιπτώσεις μόνο στον ίδιο) έγινε για την ουσία κοδεΐνη, η οποία υπάρχει και στα απλά αντιβηχικά.

– Η κατάληψη της εθνικής οδού Αθηνών – Θεσ/νίκης και το κόψιμο της Ελλάδας στα δύο ξεκίνησε αυθόρμητα από οπαδούς της ομάδας και απλούς πολίτες με την ανακοίνωση της απόφασης και κράτησε για 5 ολόκληρες μέρες.

– Πολλά σωματεία πήραν το μέρος της ΑΕΛ, θεωρώντας πως ήταν άδικο να χάσει στα χαρτιά ένα πρωτάθλημα που κέρδισε στους αγωνιστικούς χώρους. Μάλιστα ειπώθηκε πως στο γενικό χαμό δύο ομάδες είχαν πει ότι δεν θα κατέβουν να παίξουν κόντρα στους «βυσσινί».

– Με την ισοπαλία που απέσπασε την τελευταία αγωνιστική στην Τούμπα από τον ΠΑΟΚ, η ΑΕΛ τερμάτισε 3 βαθμούς πάνω από τη 2η ΑΕΚ. Ακόμη δηλαδή κι αν είχε ισχύσει η ποινή του μηδενισμού στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό και η αφαίρεση των δύο βαθμών της νίκης (αυτό το σύστημα ίσχυε τότε) και η τιμωρία του -1 βαθμού, και πάλι η ΑΕΛ θα ήταν πρωταθλήτρια.

– Το ρόστερ της ΑΕΛ αποτελούνταν από τους Χρήστο Μιχαήλ, Θοδωρή Κυριακούλη, Κώστα Κολομητρούση, Γιώργο Αγορογιάννη, Γιώργο Μητσιμπόνα, Γιάννη Γκαλίτσιο, Λάζαρο Κυριλλίδη, Γιώργο Παπαντωνίου, Βαγγέλη Νασιάκο, Βασίλη Καραπιάλη, Γιάννη Αλεξούλη, Σάκη Τσιώλη, Βάιο Αθανασίου, Μαλούμα Κανιέμπα, Χάρη Τσιλιάκο, Μιχάλη Ζιώγα, Γιάννη Βαλαώρα, Γκεόργκι Τσίγκοφ, Κώστα Τσαβαλιά, Νίκο Κακανούλια και Γιώργο Κολοβό.
Η πιο συχνή σύνθεση της ΑΕΛ ήταν με τον Χρήστο Μιχαήλ κάτω από τα δοκάρια, τον Γιώργο Αγορογιάννη δεξί μπακ, τον Κώστα Κολομητρούση αριστερά και τους Γιώργο Μητσιμπόνα και Γιάννη Γκαλίτσιο στο κέντρο της άμυνας. Ο Γιάννης Αλεξούλης αγωνιζόταν ως αμυντικό χαφ, οι Θοδωρής Βουτυρίτσας και Σάκης Τσιώλης ως κεντρικοί μέσοι, ο Βασίλης Καραπιάλης ως δεκάρι και οι Μιχάλης Ζιώγας και Γιάννης Βαλαώρας στην κορυφή της επίθεσης στο 4-4-2 με ρόμβο.

-Όλοι οι παίκτες στις δηλώσεις τους μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος είχαν αφιερώσει τον τίτλο στην οικογένεια Καντώνια (και συγκεκριμένα στον οραματιστή πρόεδρο της μεγάλης ΑΕΛ, Αντώνη, όσο και τον πρωταθλητή πρόεδρο Στέλιο) καθώς επίσης και στους φιλάθλους της ομάδας.

-Αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος ο Γιάννης Βαλαώρας αφιέρωσε στην μνήμη του Δημήτρη Μουσιάρη και του Δημήτρη Κουκουλίτσιου την κατάκτηση του πρωταθλήματος καθώς είχε και έχει αναμνήσεις από το μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα της 6ης Σεπτεμβρίου 1979 που βγήκε ζωντανός ωστόσο οι δύο συνεπιβάτες του (Μουσιάρης-Κουκουλίτσιος) έφυγαν από την ζωή σε ηλικία 19 και 20 ετών αντίστοιχα.