Δύσκολη νύχτα η χθεσινή, από αυτές που θέλεις να ξημερώσουν γρήγορα για να έρθει η καθημερινότητα και να απομακρύνει τις… παλιές εικόνες, αυτές που δεν σ΄αφήνουν να ησυχάσεις.

Και όμως, με το πρώτο φως της ημέρας, ανακαλύπτεις ότι αυτές οι εικόνες δεν θέλεις να φύγουν από το μυαλό σου, θέλεις να μείνουν εκεί, να τις επεξεργαστείς κι άλλο, να τις ρουφήξεις, έστω και αν τελικά σου αφήνουν μία γεύση περίεργη.

Τα 180 λεπτά των ημιτελικών με την ΑΕΚ παραμένουν ζωντανά, τα λάθη, τα γκολ, η αδικία… Και όμως δεν μπορώ να νιώσω απογοητευμένος από το αγωνιστικό κομμάτι.

Δεν μπορώ να πω ότι αυτά τα παιδιά και οι προπονητές τους και στα δύο παιχνίδια δεν υπερέβαλαν εαυτούς, δίνοντας την καλύτερη απάντηση σε κάποιους από την πρωτεύουσα που έβλεπαν «τεσσάρες» στον επαναληπτικό και εύκολη πρόκριση.

Αλλά απάντηση και στους ίδιους τους, τους εαυτούς. Μπορούν και έχουν κάθε δικαίωμα να αισθάνονται υπερήφανοι για την πορεία τους στο φετινό Κύπελλο Ελλάδας. Από το περσινό αποκλεισμό στους ομίλους, φέτος στον ημιτελικό και στην κυριολεξία μία ανάσα από τον τελικό.

Γι’ αυτό και γω αισθάνομαι την ανάγκη να τους πω ένα «μπράβο», γιατί ήταν οι πρωταγωνιστές σε αυτές τις εικόνες που «παίδεψαν» τη χθεσινή μου νύχτα.

Νίκος Ι. Ασπρούδης