Όταν μετά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ στο AEL FC ARENA, που ήταν και η πρεμιέρα του Ηλία Φυντάνη στον πάγκο της ΑΕΛ, ο ίδιος δήλωνε ουσιαστικά ό,τι «ήρθα για πρώτος προπονητής», προσωπικά προβληματίστηκα έντονα, όχι για τα όσα έχουν συμβεί κατά το παρελθόν στη συνεργασία του με τον Αλέξη Κούγια, αλλά για τις ικανότητές του και κυρίως για το αν ένας προπονητής χωρίς την εμπειρία της κατηγορίας μπορεί να κουμαντάρει ένα «μεγάλο καράβι» σαν την ΑΕΛ.

Ο ίδιος, φρόντισε να απαντήσει με εμφατικό τρόπο στους προβληματισμούς μου, με τη συμπλήρωση ενός γύρου πρωταθλήματος. Ανέλαβε την ομάδα στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα και με ήττα στο Κύπελλο και έχει καταφέρει να την οδηγήσει στους «4» του Κυπέλλου και σε μία θέση που νιώθει σιγουριά για την παραμονή της, έχοντας μάλιστα μπροστά της ένα πρόγραμμα που μπορεί να την οδηγήσει και πιο ψηλά.

Σίγουρα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, η ΑΕΛ δεν κατάφερε να σε κερδίσει με το ποδόσφαιρό της αυτό το διάστημα (παιχνίδια όμως όπως το χθεσινό, με τον Πανιώνιο ή και την Ξάνθη στο Κύπελλο, τα θυμάσαι), όμως κατάφερε να κερδίσει το στοίχημα του βαθμολογικού πίνακα, να αναρριχηθεί, να βελτιωθεί σε «κομμάτια» που έδειχνε «σκορποχώρι» και να σε πείθει σε μεγάλο βαθμό πλέον ότι πιστεύει στις ικανότητές της.

Ουσιαστικά, ο Ηλίας Φυντάνης διαχειρίστηκε μία δύσκολη κατάσταση, με τον δικό του – ίσως ιδιαίτερο τρόπο – αλλά σχεδόν απόλυτα επιτυχημένα κι αυτό δεν μπορούμε παρά να του το αναγνωρίσουμε, έστω και αν νιώθουμε ότι «ενοχλείται» από τις κατά καιρούς επισημάνσεις μας (όποιος αγαπάει κάτι οφείλει να θέλει να το δει όσο πιο ψηλά γίνεται).

Ως τώρα λοιπόν κανείς δεν δικαιούται να τον χαρακτηρίσει ως μη επιτυχημένο. Πρωτάρης στην κατηγορία, με τη δική του φιλοσοφία και τον δικό του τρόπο, με τα λάθη του, αλλά και με τα σωστά του, με τη δική του σκέψη και τον χαρακτήρα του (αποδεκτός ή μη, αυτό είναι άλλη κουβέντα) κατάφερε κάτι που έμοιαζε ουτοπικό με την ανάληψη των καθηκόντων του και αν δεν του το αναγνωρίσουμε απλά θα είμαστε ή άδικοι, ή εμμονικοί…

Νίκος Ι. Ασπρούδης