Με αφορμή την τελευταία ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΛ που αφορούσε τα τμήματα Υποδομής καθώς επίσης και την αποχώρηση του προπονητή της Κ20, Μίλτου Ζιάκα, είναι καλό να εξετάσουμε τη λειτουργία αυτών των ομάδων όπου η διοίκηση τους έχει δώσει το προσωνύμιο των «πρεσβευτών» της ΑΕΛ.

Αυτό το προσωνύμιο είχε δοθεί σε μία προσπάθεια να μετριάσουν οι εντυπώσεις όταν οι ομάδες κλήθηκαν πέρυσι (και κυρίως φέτος) να αγωνιστούν σε κάθε πιθανή έδρα του Νόμου Λάρισας έχοντας να αντιμετωπίσουν το γηπεδικό πρόβλημα που δεν τους επέτρεπε να αγωνίζονται στο ίδιο γήπεδο κάθε φορά όταν καλούνταν να φιλοξενήσουν τις ομάδες στα πρωταθλήματα τους.

Το γηπεδικό

Η αλήθεια είναι πως το γηπεδικό πρόβλημα είναι γενικό στην περιοχή της Λάρισας. Από την στιγμή που έχουν συσσωρευτεί αρκετές ομάδες και κάποια γήπεδα βρίσκονται υπό κατασκευή θεωρείται λογικό να υπάρχει θέμα τη δεδομένη χρονική στιγμή. Από τη μία η λύση του Αθλητικού Κέντρου της ομάδας δεν φαίνεται να προτιμάται, το Αλκαζάρ άνοιξε πρόσφατα τις πόρτες του για τα τμήματα Υποδομής ενώ η ΕΠΣΛ φαίνεται πως δίνει τις λύσεις ανάγκης όταν χρειασθεί.

Όμως το ζήτημα πηγάζει από την ΠΑΕ. Επί της ουσίας, τα τμήματα Υποδομής «ξεσπιτώνονται» για να προπονηθούν είτε στα γήπεδα του Πλατυκάμπου, είτε του Γερακαρίου (περιοχές εκτός Λάρισας) προκειμένου να προετοιμαστούν για τον εκάστοτε αγώνα.

Αυτό από μόνο του αποτελεί πρόβλημα ακόμη κι αν η ΠΑΕ αποφάσισε να βελτιώσει κάπως την κατάσταση με την αγορά ενός δεύτερου λεωφορείου για τις ανάγκες μετακίνησης αυτών των ομάδων.

Οι υλικές Υποδομές

Σε πρώτο βαθμό οι υλικές υποδομές (φανέλες, μπάλες, υλικά προπόνησης κλπ.) φαίνεται πως δεν είναι επαρκείς για τις ανάγκες των προπονήσεων αλλά και των αγώνων σε κάποιες περιπτώσεις και πολλές φορές οι ομάδες δείχνουν να είναι οι λιγότερο οργανωμένες σε σχέση με τις υπόλοιπες στη Σούπερ Λιγκ.

Αυτό σίγουρα επηρεάζει αφενός την «βιτρίνα» της ομάδας στις νεαρές ηλικίες καθώς οι Παίδες, οι Έφηβοι ακόμα και οι Νέοι στην πρώτη επαφή που έχουν με την ΑΕΛ ως παίκτες της ή ως αντίπαλοι αντικρίζουν πολλά προβλήματα τα οποία δεν συνάδουν με αυτά που θέλει να πετύχει η ομάδα με την ανάδειξη ποδοσφαιριστών.

Τουλάχιστον αποτελεί στόχο της ομάδας η προσθήκη παικτών από τα τμήματα Υποδομής στην Ανδρική όμως είναι αρκετά τα ζητήματα είτε στα τεχνικά Μέσα είτε στην τεχνογνωσία κάποιων ανθρώπων προς αξιοποίηση των ταλέντων για να μπορέσει να λειτουργήσει το όλο εγχείρημα.

Τα αποτελέσματα και η φιλοσοφία

Πολλές φορές βλέπουμε να κρίνεται ένας παίκτης ή ένας προπονητής με βάση το αποτέλεσμα στον εκάστοτε αγώνα ενώ πολλά είναι και τα πρόσωπα που έχουν περάσει από αυτές τις ηλικίες. Κυρίως σε επίπεδο Κ20. Αυτός είναι ένας προσδιορισμός που πρέπει να τεθεί εκ νέου από την ΠΑΕ. Φαίνεται πως αρκετές επαγγελματικές ομάδες σε επίπεδο Ακαδημιών λειτουργών με δύο διαφορετικούς τρόπους οι οποίου έχουν αποφέρει καρπούς.

Από τη μία η βαρύτητα δίνεται στην… τελειοποίηση ενός τρόπου παιχνιδιού και περνά σε δεύτερο βαθμό το αποτέλεσμα και από την άλλη ο στόχος είναι να γεννηθούν «πρωταθλητές» όπου δουλεύονται όλα τα Μέσα με σκοπό να φτάνουν οι εκκολαπτόμενοι ποδοσφαιριστές στη νίκη που αποτελεί και αυτοσκοπός.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος. Ίσως μπορεί να πει κάποιος πως η δουλειά στον τρόπο παιχνιδιού αποτελεί ένα… ρομαντικό παράδειγμα από το οποίο έχουν αναδειχθεί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές σε πολύ μεγάλες ομάδες όμως και ο έτερος τρόπος στον οποίο λαμβάνονται υπόψη τα αποτελέσματα σε αυτές τις ηλικίες είναι επίσης μία μορφή δουλειάς που έχει αναδείξει παίκτες.

Βέβαια σε καμία περίπτωση δεν είναι το μοναδικό κριτήριο το αποτέλεσμα. Απλά λαμβάνεται υπόψη από τους «εκλέκτορες» μαζί με τα άλλα μέτρα αξιολόγησης ποδοσφαιριστών αλλά και ομάδων.

Υπάρχουν και ελληνικά παραδείγματα τα οποία δεν θα ήταν άσχημο να αναλυθούν. Για παράδειγμα και ο Πανιώνιος αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά προβλήματα σε υλικοτεχνικό επίπεδο ωστόσο είναι μία από τις ομάδες που παραδοσιακά τροφοδοτεί τους Άνδρες με παίκτες. Είτε αγοράζει νεαρούς παίκτες οι οποίοι έχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ σε επίπεδο Ακαδημιών δείχνουν να επενδύουν αρκετά για τις «ανέσεις» των νεαρών παικτών των τμημάτων Υποδομής παρακολουθώντας παράλληλα το δίκτυο παικτών τους σε όλη την Ελλάδα, ενώ ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή δείχνει να έχει από… πίσω περιπτώσεις παικτών που θα βγουν από την αφάνεια των Ακαδημιών.

Το ζήτημα εδώ είναι να καθοριστούν στους παίκτες από τους προπονητές οι δυνατότητες τους αλλά και οι στόχοι οι οποίοι θα πηγάζουν από την φιλοσοφία της ομάδας σε αυτές τις ηλικίες. Ουσιαστικά στην ΑΕΛ φαίνεται πως λειτουργούν με τον… «αυτόματο πιλότο» σε πολλά ζητήματα.

Το σκάουτινγκ

Είναι ένας τομέας στο οποίο η ΑΕΛ υστερεί σε απόλυτο βαθμό. Σε αυτόν της ομάδας ανθρώπων που θα δώσει τα στοιχεία στους εκάστοτε προπονητές σχετικά με τους παίκτες που ενδιαφέρουν καθώς επίσης και της αξιολόγησης των παικτών της ομάδας.

Η ΑΕΛ δείχνει να μην μπορεί να κρατήσει ακόμη και ταλέντα της περιοχής της Λάρισας καθώς είναι αρκετές οι περιπτώσεις αυτών των παιδιών που άμεσα ψάχνουν να βρουν την τύχη τους σε άλλες ομάδες μη δείχνοντας προτίμηση σε αυτή της περιοχής τους.

Αυτό αποτελεί και ήττα για τους «βυσσινί» μιας και είναι ένα δύσκολο εγχείρημα μεν, αλλά επιτακτική η ανάγκη της λύσης αυτού του προβλήματος για να μειώσει αυτές τις «απώλειες».

Μία πιθανή λύση είναι η συνεργασία με τις υπόλοιπες ομάδες του Νομού Λάρισας, ή η ένταξη στην Ακαδημία καταρτισμένων ανθρώπων που θα μπορέσουν με τις γνώσεις τους να βελτιώσουν το επίπεδο και να το εξελίξουν.

Ο πόθος

Το όνειρο των Λαρισαίων είναι μία ΑΕΛ που θα αποτελείται από Λαρισαίους παίκτες από τις Ακαδημίες. Μία δεύτερη «ΑΕΛ της δεκαετίας του 80′» δηλαδή. Αλλά αυτό το εγχείρημα είναι δύσκολο για το εγγύς μέλλον.

Αρχικά, λαμβάνοντας υπόψιν την Κ20 που αποτελείται κυρίως από ποδοσφαιριστές από όλα τα πιθανά μέρη της Ελλάδας και όχι από την Λάρισα καταδεικνύει το γεγονός.

Όχι ότι είναι απαραίτητα κακό αυτό. Τουναντίον. Ωστόσο από την στιγμή που στην ομάδα Νέων, παίκτες έρχονται και παρέρχονται από τη μία στιγμή στην άλλη χωρίς καμία προειδοποίηση αλλά και προγραμματισμό τότε δεν φαίνεται υπαρκτό αυτό το σενάριο. Ουσιαστικά αυτή η ομάδα δείχνει να χτίστηκε σε λάθος βάσεις και αυτό το αποδεικνύει αρχικά η τελευταία θέση της βαθμολογίας και κατά δεύτερον η αποκαρδιωτική εικόνα της σε πολλά παιχνίδια.

Υπάρχει και το παράδειγμα της Κ17 που με δύσκολες συνθήκες κατάφερε πέρυσι να τερματίσει την υψηλότερη θέση από αυτές των ομάδων της ΑΕΛ (Άνδρες, Κ20, Κ15) ενώ φέτος διαγράφει μία αξιόλογη πορεία με Λαρισαίους παίκτες (αλλά και ποδοσφαιριστές που προέρχονται από περιοχές της Θεσσαλίας) και έναν σταθερό προπονητή, τον Ζήση Ζιάγκα, στο ρόλο του καθοδηγητή.

Εφόσον η ΑΕΛ μπει σε μία διαδικασία βελτίωσης των υλικών Υποδομών αλλά και της κατάλληλης προσθήκης ταλέντων της περιοχής σε συνδυασμό με μία συνεργασία με όλες αυτές τις Ακαδημίες της Λάρισας τότε σίγουρα θα δούμε αποτελέσματα. Επιχειρήθηκε το καλοκαίρι του 2016 όμως ήταν μόλις ένα βήμα.

Και ίσως τότε το όνειρο να γίνει… πραγματικότητα. Για να γίνει όμως χρειάζεται προσοχή. Και στις εποχές όπου έχει προχωρήσει το ποδόσφαιρο σημαίνει… επένδυση.

Γιώργος Σιώχας