Η επίσημη αγαπημένη όλων των Λαρισαίων, η ΑΕΛ, γίνεται σήμερα 53 χρόνων. Μία… «ώριμη κυρία» με άλλα λόγια, όπου σε αυτά τα χρόνια ζωής της, η πόλη έχει να υπερηφανεύεται πως είδε το μοναδικό πρωτάθλημα επαρχιακής ομάδας στην Ελλάδα την σεζόν 1987-1988 και τα δύο Κύπελλα (1985, 2007) μαζί με δύο χαμένους τελικούς Κυπέλλου Ελλάδας, ευρωπαϊκές πορείες κι ένδοξους ποδοσφαιριστές που τίμησαν τη φανέλα σε κορυφαίο επίπεδο!

Όλα όμως ξεκίνησαν μία ημέρα σαν σήμερα, 17 Μαΐου 1964, στην κατάμεστη αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου της Λάρισας όπου το όραμα μίας ομάδας που θα αποτελεί την δύναμη της πόλης γεννήθηκε και έγραψε ιστορία!

Πριν 53 χρόνια υλοποιήθηκε η ιδέα που κρατούσε στην… αναμονή πολλά χρόνια. Συγκεκριμένα από το 1958 είχαν ξεκινήσει οι συζητήσεις για την δημιουργία της ΑΕΛ και τελικά το 1964 αυτό συνέβη με την συμβολή του Ηρακλή Λάρισας, του Τοξότη Λάρισας, του Άρη Λάρισας και του Λαρισαϊκού που έβαλαν τα ονόματα τους στην ιστορική συγχώνευση!

Οι ντόπιοι παράγοντες του ποδοσφαίρου, και όχι μόνο, παίρνουν την μεγάλη απόφαση με την Αθλητική Ένωση Λάρισας ήταν πλέον μια πραγματικότητα, σχεδιασμένη πάνω στο φόντο της Β’ Εθνικής, στις αποχρώσεις του βυσσινί και του λευκού κι όχι του ασπρόμαυρου, όπως αρχικά είχε αποφασισθεί, ενώ ως έμβλημα αποφασίστηκε να είναι το άλογο το οποίο είχε βρεθεί απεικονισμένο σε αρχαίο νόμισμα!

Τυπικά η μετατροπή του καταστατικού του Ηρακλή έγινε λίγες ημέρες μετά, στις 22 Μαΐου 1964 και η έγκρισή του στις 8 Ιουνίου 1965 έδωσε στην ΑΕΛ υπόσταση, ενώ οι ομάδες Δήμητρα, Δόξα Εμποροϋπαλλήλων (με βάση τον Άρη και τους Εμποροϋπαλλήλους), Πελασγιώτιδα (με βάση Λαρισαϊκό και Πελασγικό) και Όλυμπος (με βάση Τοξότη και Πανθεσσαλικό), συμπλήρωναν αυτή τη μεγάλη ποδοσφαιρική οικογένεια αγωνιζόμενες σε μικρότερες κατηγορίες.

Σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της ΑΕΛ έπαιξε η σχισμή της ΕΠΣΝΛ από την ΕΠΣ Θεσσαλίας που άνηκε από το 1930 όπου στις 28 Ιουλίου 1960 που ιδρύθηκε και «ανεξαρτητοποιήθηκε» η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Νομού Λάρισας από αυτή του Βόλου, φαίνεται πως επηρέασε θετικά και στην δημιουργία της ΑΕΛ 4 χρόνια μετά.

Ο άνθρωπος που διετέλεσε ως πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Τζιοβαρίδης με την διοικητική σκέπη ενός 15μελούς… οικουμενικού Συμβουλίου, το οποίο απαρτίζονταν από εκπροσώπους αθλητικών σωματείων και φορέων της πόλης.

Τα μεγάλα ονόματα της εποχής στο Λαρισινό ποδόσφαιρο άμεσα εντάχθηκαν στην ομάδα όπως οι Ζάμπας, Καρέλιας, Κυριάκος, Λέλλης, Παπάζογλου, Κάσσας, Σαλταπίδας, Δελφός, Κατσιάνης και πολλοί ακόμη που σταμάτησαν να είναι αντίπαλοι στις ομάδες της περιοχής και δούλεψαν υπό τις εντολές του πρώτου προπονητή της ιστορίας της ομάδας, του Αλεξάντερ Πέτροβιτς.

Η ομάδα πάτησε για πρώτη φορά χορτάρι μπροστά στο ανυπόμονο κοινό της Λάρισας που αδημονούσε για να δει το όνειρο ετών, μία ενωμένη ομάδα στην πόλη που θα κοιτάξει στα μάτια τους «μεγάλους», στις 7 Ιουνίου 1964 στο Αλκαζάρ. Εκεί, η Λάρισα κέρδισε με 2-1 τον ισχυρό – τότε – Πανιώνιο, σ’ ένα φιλικό παιχνίδι με πανηγυρικό χαρακτήρα. Το πρώτο επίσημο παιχνίδι σημειώθηκε σε επίπεδο Β’ Εθνικής ενάντια στον συμπολίτη Απόλλωνα Λάρισας όπου η ΑΕΛ κέρδισε εύκολα με 4-0 στις 10 Οκτωβρίου του 1964 όμως η πορεία δεν ήταν ανάλογη και αν και είχαν δημιουργηθεί προσδοκίες η Λάρισα 5η στην πρώτη της χρονιά, 9 βαθμούς πίσω από τον Εδεσσαϊκό που πήρε τότε την άνοδο.

Η συνέχεια γνωστή. Η πρώτη άνοδος ήρθε το 1972-1973 όμως η πορεία στην Α’ Εθνική διήρκησε μόνο μία σεζόν με άμεσο υποβιβασμό στην επόμενη χρονιά, για να ξεκινήσει η αντεπίθεση ενάντια στο… κατεστημένο από την χρονιά της δεύτερης ανόδου, το 1978, όταν η ΑΕΛ είχε βάλει τις βάσεις για κάτι σπουδαίο. Το πρωτάθλημα το ’88, το Κύπελλο το 85′, ακόμη και τους δύο χαμένους τελικούς από τον Παναθηναϊκό το 82′ και το ’84 που έδωσαν τα κατάλληλα εφόδια στην ομάδα για να επιτευχθούν οι άθλοι στη συνέχεια. Ξεχωριστές στιγμές τα παιχνίδια με την Χόνβεντ (στην πρώτη ευρωπαϊκή έξοδο σε ευρωπαϊκό επίπεδο) τα ματς με την Σιόφοκ, την Σερβέτ και την Ντιναμό Μόσχας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών της σεζόν 1984-1985, τα επικά ματς με την Ξαμάξ την σεζόν 1988-1989 αλλά και οι αγώνες με την μεγάλη Σαμπντόρια την χρονιά 1985-1986 στην Ευρώπη!

Οι πολλές προσθαφαιρέσεις σε αγωνιστικό και διοικητικό επίπεδο έφεραν τα περιβόητα πέτρινα χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του 90′ για να επιστρέψει η ΑΕΛ, αναγεννημένη από τις στάχτες της στις αρχές του 2000 και συγκεκριμένα την σεζόν 2005-2006. Η ομάδα απέδειξε πως μπορεί να κοντράρει τον οποιοδήποτε και διατηρεί αναλλοίωτο το DNA της μεγάλης ομάδας φτάνοντας μέχρι την απόλυτη παραδοχή του ελληνικού κοινού για την μεγαλειότητα της όταν κατέκτησε το Κύπελλο του 2007 ενάντια στον Παναθηναϊκό. Βαθιά χαραγμένη και η πορεία της ΑΕΛ στο UEFA και το… έπος του Ιγουντ Παρκ όταν οι «βυσσινί» απέκλεισαν την Μπλάκμπερν. Όπως και τα επόμενα παιχνίδια εκείνης της περιόδου με Έβερτον, Ζενίτ και Αλκμαάρ, τρεις πολύ σπουδαίες ομάδες (οι Ρώσοι εκείνη την σεζόν κατέκτησαν το τρόπαιο) που η ΑΕΛ τις κοίταξε… κατάματα!

Ακολούθησε η είσοδος της ομάδας στο νέο της σπίτι, το AEL FC ARENA, στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ στις 5 Δεκεμβρίου 2010 σε μία σεζόν όπου η ΑΕΛ υποβιβάστηκε και έγραψε μερικές κακές σεζόν στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία, έφτασε στη… διάλυση το καλοκαίρι του ’13 για να επιστρέψει στη Γ’ Εθνική και μετά από απουσία 5 χρόνων στην περασμένη αγωνιστική περίοδο, 2016-2017, και πάλι στην Α’ Εθνική κατηγορία.

Την ιστορία αυτής της ομάδας την έχουν σημαδέψει και οι αδικοχαμένοι νεκροί της. Οι Βαλανιάδης, Πασσιάς, Ντάους, Κουκουλίτσιος, Μουσιάρης, Λύγουρας, Κάσσας, Ζέρμας, Μήλος, Μητσιμπόνας, Ντε Νίγκρις, Μπαχράμης είναι οι παίκτες που συνθέτουν το «κλαμπ του παραδείσου» όπως τραγουδιέται συχνά πυκνά από τους φιλάθλους της ομάδας γιατί όλοι τους έφυγαν από τη ζωή σε νεαρή ηλικία. Μαζί τους και οι αδικοχαμένοι φίλαθλοι όπως είναι οι Μαντζώνης, Μπλιώνας, Κολιόπουλος, Μπέλλος, Χατζηβασιλείου, Βεντόκης.