Ξέρεις είναι από τις φορές που απλά απορείς και λες στον εαυτό σου τι άλλο μπορώ να δω, τι άλλο να πω, τι άλλο να γράψω; Δίκαια θα μου πει κάποιος «πέφτεις από κανένα σύννεφο, όλα αυτά είναι γνωστά, έχουμε βαρεθεί να ακούμε τα ίδια συνέχεια». Έχεις δίκαιο θα πω… αλλά ρε γαμώτο, σου σφίγγεται το στομάχι, νιώθεις ένα βάρος να σε τραβάει κάτω…

Όλες οι εικόνες που έρχονται από την Παναχαϊκή. Ούτε καν μοιάζουν απλά, είναι ίδιες και επειδή τις ζεις να εξελίσσονται μπροστά σου είναι και δέκα φορές χειρότερες.

Χθες η ΑΕΛ είχε λόγο να χαρεί. Όχι για την εξαιρετική της πορεία, αλλά γιατί έστω κι έτσι, την τελευταία στιγμή πέτυχε το στόχο της. Παρά τα όσα λάθη, κατάφερε να παραμείνει στη Super League, με την ευχή τη νέα χρονιά να αποκτήσει μία φιλοσοφία και να χτίσει κάτι νέο. Κανείς δεν τα έχει ξεχάσει όλα αυτά.

Κι όμως ο Αλέξης Κούγιας σήμερα πήρε αποβολή. Κι αν οι αποδοκιμασίες και τα πανό δεν ήταν αρκετά, ο ίδιος κατάφερε με τα δύο φάουλ του (και είναι πολύ light αυτός ο χαρακτηρισμός) να μην μπει σε μία διαδικασία να σκεφτεί, αλλά έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Έχει λήξει το ματς. Όλοι γιορτάζουν την παραμονή. Τραγουδούν τον ύμνο και έρχεσαι για να πλακωθείς. Όχι, δεν το κάνεις στη χαρά! Μην χαλάς μία γιορτή, έστω κι αν είναι η παραμονή. Ακούς τον κόσμο, προβληματίζεσαι, μιλάς για ενότητα και κάνεις επίθεση σε φίλαθλο που μπορεί να μην σε γουστάρει. Καμία λογική και κανένα επίπεδο.

Σειρά η αίθουσα Τύπου. Μία αίθουσα που πήρε το όνομα ενός δημοσιογράφου φέτος, και γίνεται μέρος για να επιτεθείς σε έναν άνθρωπο που κάνει τη δουλειά του εκεί μέσα. Επίθεση για να χτυπήσεις κάποιον γιατί μπορεί να μην αρέσουν αυτά που λέει. Όχι δεν είναι φυσιολογικά όλα αυτά κι αν τα αντιμετωπίζουμε έτσι φταίμε εμείς που έχουμε χαλαρώσει σε κάποια πράγματα.

Δεν είναι το θέμα αν είναι η ΑΕΛ, μία ποδοσφαιρική ομάδα ή οτιδήποτε άλλο στη κοινωνία μας. Η βία δεν έχει καμία δικαιολογία. Η βία καταδικάζεται. Κι αν κάνουμε τα στραβά μάτια και βρίσκουμε δικαιολογίες ας μην αναρωτιόμαστε, γιατί τα θύματα θα είμαστε εμείς αύριο και θα ψάχνουμε το δίκιο μας άσκοπα.

Να βράσω στη τελική στόχους, ανόδους, τρόπαια αν η ιστορία για ακόμα μία φορά γράψει κάτι τέτοιο. Η ιστορία της ΑΕΛ γεμίζει με μαύρες σελίδες με τέτοιες ενέργειες. Τα χρυσά γράμματα χάνουν την λάμψη τους και η λύπηση των… άλλων, ξέρετε αυτών που με οίκτο μας χτυπούν την πλάτη και μας συμπαραστέκονται για την υπάρχουσα κατάσταση στην ομάδα, απλά μεγαλώνει.

Χρίστος Τζίκας