Να λοιπόν που έφτασε η ώρα… Μία ώρα που η αλήθεια είναι ότι προσωπικά δεν την περίμενα, ήλπιζα ότι η ΑΕΛ θα είχε καταφέρει να ξεμπλέξει με την παραμονή της αρκετές αγωνιστικές πριν από το τέλος του πρωταθλήματος και να είναι τούτες τις ημέρες «χαλαρή και άνετη».

Όμως άλλο είναι οι δικές μου οι ελπίδες και άλλοι οι δυνατότητες της φετινής ΑΕΛ. Δυστυχώς, οι «βυσσινί» κατάφεραν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να χάσουν τη διαφορά που είχαν δημιουργήσει από τους αντιπάλους τους και τώρα να βρίσκονται μόλις στο +2 από την επικίνδυνη ζώνη, γνωρίζοντας ότι κάθε άλλο αποτέλεσμα πλην της δικής τους νίκης δεν θα είναι αρκετό για να τους εξασφαλίσει την επίτευξη του στόχου.

Έφτασε λοιπόν η ώρα η ΑΕΛ να επενδύσει στις δικές της δυνάμεις και μόνο και, ν’ αφήσει πίσω την «επένδυση» που έκανε το προηγούμενο διάστημα στις αδυναμίες των άλλων. Έφτασε η ώρα οι παίκτες που φοράνε αυτή τη φανέλα να δείξουν ότι άξιζαν να τη φορέσουν και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για να υποτάξουν την ομάδα της Ξάνθης.

Δικαιολογίες δεν υπάρχουν πλέον και δεν μπορούν να υπάρξουν ούτε στο μέλλον, τις εξαντλήσαμε όλες φέτος, που μας έφταιγαν όλα τα υπόλοιπα πλην των δικών μας παραλείψεων και λαθών.

Έφτασε η ώρα τα ανοιχτά δάχτυλα του χεριού να σμίξουν εκ νέου και να δημιουργήσουν την ισχυρή γροθιά που θα καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα στα… όνειρα των αντιπάλων της ΑΕΛ.

Νίκος Ι. Ασπρούδης