Τα Πάθη πέρασαν, η Ανάσταση γιορτάστηκε, το αρνί φαγώθηκε και τώρα… τελικός. Βολεύουν όλα αυτά τα κλισέ τέτοιες μέρες. Η ΑΕΛ ίσως τα κάνει όλα ετεροχρονισμένα βέβαια καθώς ακόμα μία δύσκολη εβδομάδα ξεκινά με το βάθος να δείχνει AEL FC ARENA και Ξάνθη.

Κι αν θα ήταν πολύ εύκολο να μείνω στη λογική πως ήρθε η ώρα για την ανάσταση της ΑΕΛ, όλα στο μυαλό διαγράφονται διαφορετικά. Για να επιστρέψεις από τον «θάνατο» σημαίνει πως έχεις πεθάνει κι εδώ κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Ειδικά αν με το θάνατο βάλουμε τη λέξη υποβιβασμός ή σε ακόμα χειρότερο σενάριο τη διάλυση.

Έχει φτάσει εκεί η ΑΕΛ; Όχι. Άρα δεν επιδιώκω ανάσταση. Θέλω αυτή η ομάδα να παραμείνει στη ζωή. Να παλέψει για να μείνει στη ζωή. Δύσκολα, εύκολα, κόντρα σε όλους οφείλει να δώσει μάχη για να ζήσει. Αγωνιστικά δεν είναι νεκρή, απλά ακροβατεί επικίνδυνα στο να πέσει στην προσπάθειά της να τα καταφέρει.

Άρα τη Κυριακή τα πράγματα είναι πολύ απλά. Μπαίνεις, κερδίζεις και κάνεις βήμα για να μείνεις ζωντανός. Μαθηματικά μπορεί να υπάρξει ακόμα μία σημαντική μάχη την τελευταία μέρα του Απρίλη στο «Απόστολος Νικολαΐδης», μπορεί όμως και όχι αυτό θα φανεί στο χρόνο.

Και αφού είμαι «πλημμυρισμένος» από το θρησκευτικό κλίμα, νομίζω ότι η Ανάσταση θα συνδυαζόταν καλύτερα και με την επιφοίτηση στη συνέχεια, αλλά για την ΑΕΛ ένας θάνατος τώρα, δεν ξέρω αν θα τη βοηθούσε να μάθει κάτι αργότερα.

Χρίστος Τζίκας