Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι γεμάτο εκπλήξεις. Το ζει ο Έλληνας οπαδός συνέχεια. Τη μία μέρα σώζεται και την άλλη πέφτει. Την μία μέρα είναι ήρεμος έχοντας ετοιμάσει το πλάνο της νέας σεζόν και την άλλη ετοιμάζει τα χαρτιά για τα… «μνημόσυνα». Και για τον κόσμο στο εξωτερικό που μπορεί να ασχολείται… έστω κι ο ένας που δίνει στοιχηματικές προβλέψεις για τη SuperLeague κάπου στην Αργεντινή βλέπει ένα πρωτάθλημα που τα πάντα μπορούν να συμβούν και ομάδες ανταγωνιστικές μέχρι τέλους.

Άντε να δεχθώ πως ο Ηρακλής από όλες τις ομάδες που παλεύουν για την παραμονή, χάσει- κερδίσει, ακούει τα κολακευτικά σχόλια από τους αντιπάλους πως είναι μια ανταγωνιστική ομάδα και παλεύει κάθε ματς. Ο Λεβαδειακός κάνει κάτι ανεβοκατεβάσματα σαν μπάντζι-τζάμπινγκ στον ισθμό της Κορίνθου. Αλλά όλοι οι άλλοι… Η Κέρκυρα έχει αφήσει πνεύμα τις τελευταίες εβδομάδες και η υποβιβασμένη Βέροια που δεν έχει φάκελο αγωνίζεται για το ήθος και την τιμή της.

Μαγικά τελικά γίνονται όμως; Όχι. Το είπε ο Πάους στην αίθουσα Τύπου. Ψευδαισθήσεις μπορείς να δημιουργήσεις στο κόσμο για να τον εξαπατήσεις, αλλά μαγεία δεν υπάρχει… τουλάχιστον όχι αποδεδειγμένα.

Ας πάμε τώρα στην ΑΕΛ και τα λάθη της κατά το βλέμμα του προπονητή της. «Δεν μπορώ να διορθώσω όλα αυτά τα αμυντικά προβλήματα από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται χρόνος». Κι ο Ολλανδός δεν φταίει… είπε το λογικό με την εικόνα που είδε σήμερα. Απλά όλος ο κόσμος τυγχάνει να το βλέπει από την αρχή της χρονιάς χωρίς να υπάρχει όλο αυτό το διάστημα βελτίωση.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι εκτός από το γεγονός πως το «υλικό» από την αρχή δεν θα έβγαζε καλό φαγητό, τον Ιανουάριο δεν πήρε κανείς τα μπαχαρικά για να το νοστιμίσει και το ακόμα χειρότερο… ότι όλο αυτό το διάστημα κανείς δεν προσπάθησε να «μαγειρέψει» κάτι μπας και σωθεί η συνταγή.

Φταίει η εσωστρέφεια; Ναι φταίει, αλλά καμπούρα δεν έχουν μόνο οι άλλοι. «Μα υπάρχει γκρίνια και δεν εκτιμάει κανείς ούτε ένα καλό» ακούω στο βάθος να λέει κάποιος. Το καλό γίνεται… δυστυχώς όμως θάβεται τόσο γρήγορα από τα τόσα πολλά άσχημα που συμβαίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Και; Τίποτα. Ακόμα και σήμερα πιστεύω πως η ΑΕΛ δεν μπορεί να βοηθήσει τη «βολή» της αγωνιστικά. Τις επιλογές της έχει κάνει από καιρό. Άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι μάθει από λάθη της. Κι αυτό είναι το κομμάτι που φοβάμαι περισσότερο. Πως μένει μόνο στα λόγια και δεν περνάει ποτέ στις πράξεις για να γίνει καλύτερη.

Αλλά ας φανταστώ πως πρέπει εδώ και τώρα να προσφέρω μία λύση, γιατί είμαστε κι από αυτούς που θέλουμε το σωτήρα μας πολλές φορές. Ξέρετε κάτι; Πέφτω σε ένα τοίχο και απλά αναρωτιέμαι. Μπορεί να ξημερώσει 1 Μαΐου αύριο; Τελειωμένο πρωτάθλημα, άρα ξέρω και επίσημα που θα είμαι τη νέα σεζόν. Ξεκάθαρες δηλώσεις κι όχι νέες ευθύνες σε τρίτους και λάθη που πρέπει να αναγνωρισθούν από τους υπεύθυνους. Το ταμείο που λένε όλοι θα γίνει τότε και θα φανεί αν έγινε σωστή δουλειά.

Μέχρι τότε, το ποτάμι τώρα που φτιάχνει ο καιρός είναι ακόμα καλύτερο για περπάτημα. Έχω ακούσει πως τα βράδια περπατάνε πολλοί για να ηρεμήσουν. Και που ξέρεις εκεί στις δύο που δεν θα με παίρνει κι ο ύπνος στην ηρεμία της βόλτας μου, μπορεί να πετύχω και κανέναν που θα έχει τα ίδια προβλήματα.

Χρίστος Τζίκας

Προγράμματα Συμβολαιακής Γεωργίας 2017