Να λοιπόν, που ξεπροβάλει μπροστά μας το σαββοπουλικό όνειρο του «Ολαρία ολαρά», όχι ως ουτοπία ενός ιδανικού κόσμου, αλλά ως οδυνηρός εφιάλτης στην αμείλικτη πραγματικότητα. «Ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά», «η παρθένα με το σατανά» κι εμείς σφιχταγκαλιασμένοι μ’ εκείνους που μας σταύρωσαν.

Και βρεθήκαμε έτσι, όχι γιατί οι «κακοί» μετάνιωσαν κι έγιναν «καλύτεροι», αλλά γιατί η αξιοπρέπεια και η διαφορετικότητα πήγαν περίπατο μπροστά στο φτηνό προσωπικό μικροσυμφέρον ή – ακόμα χειρότερα – σε κάτι μεγαλύτερο κι ακόμη πιο αποκρουστικό, που κανείς μας δε διανοείται να επιλέξει για τον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει για την ίδια την ΑΕΛ.

Βλέπετε, ο χαρακτήρας δοκιμάζεται εκεί όπου υπάρχει κόστος και τίμημα: Στις πράξεις κι όχι στα κούφια λόγια με το φανταχτερό περιτύλιγμα. Κι εδώ, δίπλα στην αποδεδειγμένη ανικανότητα διοίκησης και διαχείρισης του μεγέθους της ΑΕΛ, έρχεται να προστεθεί η παντελής απροθυμία συμπόρευσης με τις βασικές αρχές και αξίες της, δημιουργώντας μια κατάσταση ασφυκτική και – με μαθηματική ακρίβεια – αδιέξοδη.

Τη στιγμή που σε ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα στέλνεται το μήνυμα στα παράσιτα ότι μπορούν ανενόχλητα πια να απομυζούν ό,τι έχει απομείνει όρθιο και ταυτόχρονα σε όσους θέλουν να φτιάξουν κάτι της προκοπής, να σκύψουν το κεφάλι και να λουφάξουν στη γωνιά τους, εδώ στη Λάρισα τρώμε τη μία σφαλιάρα μετά από την άλλη. Και μάλιστα μέσα στο σπίτι μας από ανθρώπους «δικούς» μας.

Κι είναι, όχι απλώς απογοητευτικό, αλλά εξοργιστικό, ο άνθρωπος που σε έριξε κατηγορία με άγριο κι ανελέητο κυνηγητό, κουμπωμένα ματσάκια και παίκτες-άλογα, ξεμπροστιασμένος δημόσια με απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες, τώρα να αναγορεύεται σε κορυφαίο παράγοντα που πήρε διαλυμένες ομάδες και τις έφτασε στην Ευρώπη.

Κανένα αίσθημα δικαιοσύνης, αλλά κυρίως καμία αναστολή, κανένας σεβασμός προς την ομάδα, τον κόσμο, τη νοημοσύνη του και τις πληγές που ακόμη κουβαλάει.

Η παράθεση των ονομάτων και των ιδιοτήτων των εμπλεκομένων σε αυτή την ιστορία, φανερών, αφανών και… επιφανών, οι αποδεδειγμένες μεταξύ τους σχέσεις κι εξαρτήσεις, οι ανατροπές, τα γεγονότα και η αλληλουχία τους, οδηγούν σε κάτι που μπορεί να αποδειχθεί οδυνηρή υποθήκη για την ίδια την ΑΕΛ. Ποιός κρατάει στο χέρι ποιόν, ποιός κάνει κουμάντο πού, ποιός έχει ανάγκη τί.

Η ΑΕΛ, όμως, κατάφερε ό,τι κατάφερε κι απέτυχε όπου απέτυχε διαλέγοντας τον δύσκολο κι όχι τον εύκολο δρόμο. Κι όταν της τέθηκε το δίλημμα είπε «όχι, ευχαριστώ», κι ας ήξερε πως θα έπινε το πιο πικρό ποτήρι. Όσοι, δε προσπάθησαν – αντί να την υπηρετήσουν – να την κάνουν υποχείριό τους, ξεβράστηκαν αργά ή γρήγορα.

Ολαρία ολαρά, μαύρο τύμπανο χτυπά…

Χάρης Γεωργούλας

ΥΓ1: Κι είναι το λιγότερο υποκρισία, όταν μετά από όλα αυτά, για να πουλήσει ΑΕΛική κουλτούρα και σεβασμό, χρησιμοποιεί κάθε είδους φτηνά επικοινωνιακά τρικ, καπηλευόμενος ανθρώπους που έχουν προσφέρει.

ΥΓ2: Κι επειδή όπως λέει κι ο ποιητής: «…τα παιδιά που αγαπούν τα στρατιωτάκια / τ’ ΑΛΟΓΑΚΙΑ και τα ξύλινα σπαθιά / βρικολάκιασαν και βγήκαν στα σοκάκια /έλα μέσα και μίλα πιο σιγά», το νου μας… Γιατί ό,τι και να σημαίνει για το σήμερα και το αύριο της ΑΕΛ αυτή η κατάσταση, κανείς δεν έχει άλλοθι να «σκρινάρει» τους βρικόλακες και τα βαμπίρ που μυρίστηκαν αίμα και ξαναβγήκαν στους δρόμους. Το νου μας….

 

Προγράμματα Συμβολαιακής Γεωργίας 2017