Η αλήθεια είναι ότι αλλιώς προσδοκούσαμε την επιστροφή της ΑΕΛ στη Σούπερ Λίγκα, μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια «ανομβρίας» και ταξιδιών σε… άγνωστα μέρη και αλλιώς μας… βγήκε.

Η ώρα της ανάληψης των ευθυνών σίγουρα δεν έχει φτάσει ακόμη από τους πρωταγωνιστές αυτής της χρονιάς, από την έναρξή της ως και το τέλος της, αλλά όταν από μέσα σου βγαίνει αυτό το «να τελειώσει επιτέλους και να τελειώσει καλά», καταλαβαίνεις ότι κάτι εν τέλει πήγε στραβά στην όλη διαδικασία.

Μία χρονιά  στην οποία πιστεύαμε ότι ο φίλαθλος κόσμος της ομάδας θα χαιρόταν για τη συμμετοχή της ΑΕΛ στη Σούπερ Λίγκα, η ίδια η ομάδα θα έδειχνε ένα κομμάτι από τις φιλοδοξίες (όχι στα λόγια αλλά έμπρακτα), κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και με ένα ιδιαίτερο άγχος από την αρχή της ως και το τέλος της.

Η ΑΕΛ δείχνει σχεδόν σε κάθε αγώνα τις ίδιες «παιδικές ασθένειες» τις οποίες δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, όπως δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και την «επόμενη ημέρα» κάθε αγώνα, που είναι πάντα διαφορετική.

Σίγουρα, όταν ο στόχος της παραμονής επιτευχθεί – και ελπίζουμε να γίνει το συντομότερο δυνατό – πρέπει να ανοίξει η συζήτηση, με ειλικρίνεια και χωρίς κρυφές ατζέντες.

Πρέπει να δούμε άπαντες την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και μετά να προσπαθήσουν οι έχοντες τα ηνία να χαράξουν μία άλλη ρότα, γιατί η φετινή λίγο έλειψε να στείλει το καράβι στα βράχια, με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Νίκος Ι. Ασπρούδης