Δεν χρειάζεσαι πολλές αφορμές για να γράψεις για την πιο σπουδαία μεταγραφή της ΑΕΛ στη νεότερη ιστορία της. Ίσως το αφιέρωμα του SportLarissa για τους διεθνείς, ίσως η λήξη των μεταγραφών ήταν μερικά από τα αίτια που μας ώθησαν στο να αφιερώσουμε μερικές γραμμές για τον Ματσέι Ζουράφσκι που τίμησε με την παρουσία του τα «βυσσινί» για 42 αγώνες σκοράροντας 16 φορές.

Έχει χαρακτηριστεί δίκαια ως «killer» για την ευχέρεια του στο σκοράρισμα, τον εντόπιζες στον αγωνιστικό χώρο στην κορυφή της επίθεσης με το αγαπημένο του «7» στην πλάτη, ή το «9», αλλά και το «79» στο τελείωμα της καριέρας του. Τον θαύμαζες για την άνεση του να τελειώνει φάσεις. Και τι τελείωμα ήταν αυτό! Το έκανε να φαίνεται τόσο απλό! Σε 500 παιχνίδια καριέρας κατάφερε να σκοράρει 221 φορές, ενώ αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο στην ποδοσφαιρική Πολωνία, αφού φόρεσε το εθνόσημο σε 72 εμφανίσεις και σκόραρε 17 τέρματα.

Ήταν ποδοσφαιριστής με προσωπικότητα. Ηγέτης, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε. Είχε μία ασυνήθιστη άνεση στα μεγάλα παιχνίδια και αυτό το διέκρινες όταν η κάμερα του έκανε κοντινό. Εκεί παρατηρούσες έναν άνθρωπο ήρεμο ή απόλυτα συγκεντρωμένο στον στόχο του και ξαφνιαζόσουν γιατί μπορεί εκείνη τη στιγμή να έβλεπες ένα ματς της Σέλτικ κόντρα στην Ρέιντζερς και ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό γήπεδο να είναι στο πόδι απαιτώντας τη νίκη ενάντια στον αντίπαλο. Όμως, ο Ζουράφσκι δεν αγχωνόταν. Περίμενε τη δική του ευκαιρία για να λάμψει.

Ο «Μαγικός Ζούραφσκι» (ή «Magic Maciej Zurawski») βίωσε μυθικές στιγμές ως ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε με επιτυχία εκτός συνόρων και όλα αυτά έχοντας πάντα αυτό το χαμόγελο αποτυπωμένο στο πρόσωπο του αλλά και το άνοιγμα των χεριών του κατά τους πανηγυρισμούς μετά από κάθε γκολ. Επιζήτησε την ηρεμία μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση το καλοκαίρι του 2011 και το πρωτάθλημα με την Βίσλα Κρακοβίας, όμως δεν την βρήκε! Σκάουτινγκ, τηλέ-σχολιασμός και επιστροφή του στα γήπεδα για κάποια παιχνίδια ως ποδοσφαιριστής προσπάθησαν να γεμίσουν το κενό που δημιουργείται στον παίκτη κορυφαίου επιπέδου μετά το «κρέμασμα των παπουτσιών». Όπως λέει και ο ίδιος «από ψυχολογικής πλευράς το κενό που αισθάνεται ο παίκτης μετά την απόσυρση του είναι λόγω της έλλειψης συμμετοχής σε μία ομάδα ή ενός σύνολο» και σίγουρα θα αναρωτήθηκε πολλές φορές «μετά το ποδόσφαιρο, τι;».

Τα επιτεύγματα αμέτρητα. Αν πρέπει να διαλέξουμε μερικά από αυτά θα ήταν τα τρία πρωταθλήματα με την Σέλτικ (μαζί ένα Κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ), τα πέντε πρωταθλήματα με την αγαπημένη του Βίσλα, το πρωτάθλημα με την Ομόνοια, τα βραβεία του πρώτου σκόρερ (2001-2002, 2003-2004) του πολωνικού πρωταθλήματος, οι τίτλοι τιμής του καλύτερου Πολωνού παίκτη για δύο συνεχόμενες χρονιές (2001,2002), η συμμετοχή σε δύο τελικές διοργανώσεις Μουντιάλ (2002, 2006) και η μία σε τελικά EURO (2008) ως αρχηγός και παράλληλα παίκτης της ΑΕΛ!

Η αποθέωση και το τελευταίο πρωτάθλημα

Ο Ζουράφσκι είναι από τους λίγους επιθετικούς της ΑΕΛ που κατάφερνε με άνεση να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα  φορώντας την φανέλα της. Η θέση αυτή του επιθετικού σχολιάζεται σχετικά συχνά στις συζητήσεις των «βυσσινί» ποδοσφαιρόφιλων και το θέμα αμέσως πηγαίνει στον βίο του Πολωνού με την φανέλα της Λάρισας. Όταν αποχώρησε το καλοκαίρι του 2009 από την πόλη, βρήκε τον επόμενο σταθμό της καριέρας του στην Ομόνοια της Κύπρου. Ο «Ζούρα» πέτυχε 10 γκολ σε 26 παιχνίδια με το «τριφύλλι» στο στήθος και πανηγύρισε την κατάκτηση του Κυπριακού πρωταθλήματος στο τέλος της σεζόν.

Εκεί έρχεται ο επαναπατρισμός. Κάτι του έλλειπε πριν κλείσει την καριέρα. Η Βίσλα Κρακοβίας αμέσως αντιλήφθηκε τι είναι αυτό που ζητάει ο Πολωνός και κινείται άμεσα για να τον αποκτήσει. Το καλοκαίρι του 2011 ο αγαπημένος της κερκίδας, Ματσέι Ζουράφσκι, επιστρέφει στην πόλη του, την ομάδα του και αγωνίζεται για τελευταία χρονιά επαγγελματικά.

Έκλεισε τη ποδοσφαιρική του καριέρα όπως την ονειρευόταν από μικρό παιδί, με 28 συμμετοχές, 3 γκολ και τον τίτλο του Πολωνικού πρωταθλήματος όπου και αποθεώθηκε από τους φιλάθλους της ομάδας.

Δέχτηκε τρομερές πιέσεις για να συνεχίσει το ποδόσφαιρο, είχε αρκετές προτάσεις από το πολωνικό πρωτάθλημα όμως η επιθυμία του ήταν να κλείσει στην Βίσλα καθώς δεν ήθελε να αγωνιστεί σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα εκτός από αυτή.

Το κεφάλαιο σκάουτερ

Έπειτα από όλους αυτούς τους τίτλους και τα χρήματα που έβγαλε από το ποδόσφαιρο ο Ματσέι Ζουράφσκι ζήτησε την ηρεμία του. Για να βρει και πάλι τον εαυτό του και να αποφασίσει για το επόμενο βήμα στη ζωή του.

Αυτή διαταράχθηκε για λίγο. Ένα μικρό πέρασμα από την Βίσλα Κρακοβίας και πάλι ως σκάουτερ όμως δεν ήταν κάτι που τον «γέμιζε». «Άρχισα να γίνομαι αρκετά επιθετικός στις διαπραγματεύσεις. Να πηγαίνω από στάδιο σε στάδιο για να βλέπω παίκτες. Κι εκεί αναρωτήθηκα. Γιατί; Όλα αυτά; Τα χρειάζομαι; Εκεί αποφάσισαν πως ήταν κάτι που δεν με γέμιζε ως Ζουράφσκι. Ήταν απλά ένα κεφάλαιο. Όλοι προσπαθούμε να πάρουμε λίγη από την αδρεναλίνη που σου δίνει μόνο ένα ποδοσφαιρικό ματς όταν σταματάμε το ποδόσφαιρο. Ίσως η συνέχεια δείξει με τι θα ασχοληθώ. Πρώτα πρέπει να ξεκουραστώ πνευματικά».

«Ποιος είναι αυτός μπαμπά;»

Σε συνέντευξη του ο Πολωνός άσος είχε αποκαλύψει μία περίεργη ιστορία αφού σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Ο άλλοτε παίκτης της ΑΕΛ περπατούσε στο δρόμο όπου τον συνάντησε ένας φίλαθλος με τον γιο του. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησε ο πατέρας τον υιό του δείχνοντας τον Ζουράφσκι. «Δεν ξέρω μπαμπά», αποκρίθηκε ο μικρός ο οποίος έχει ονομαστεί Ματσέι γιατί ο μπαμπάς του ήταν τεράστιος φαν του διεθνή επιθετικού. Κάτι το οποίο μάλλον θα ανακάλυψε στην πορεία της ζωής του.

Ουσιαστικά με αυτή την ιστορία ο Ζουράφσκι ήθελε να καταδείξει αυτό που αναφέραμε και πιο πάνω. Πως είναι αρκετά δύσκολο για ένα παίκτη που ζει με τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω του όλο το 24ωρο και στη συνέχεια να πρέπει να ψάξει με την ηρεμία του για να βρει τον εαυτό.

Η επιστροφή στην ενεργό δράση

Ίσως στο… ψάξιμο να έπαιξε ρόλο και η επιστροφή του στην ενεργό δράση. Ναι, καλά διαβάσατε. Ήταν αρχές του 2015 όπου ο Ζουράφσκι δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον άλλοτε συμπαίκτη του και τερματοφύλακα, Μάρτσιν Τζάσικ. Σε αυτό τον καλούσε να βάλει και πάλι σορτσάκι, φανέλα, ψηλές κάλτσες και ποδοσφαιρικά με σκοπό να αγωνιστεί σε μία άσημη ομάδα με όνομα το Porońcu Poronin στην 3η κατηγορία στα 38 του.

Αρχικά γέλασε, μετά το ξανασκέφτηκε και είπε «τι έχω να χάσω»;. Μπορεί να μην είχε ακουμπήσει μπάλα για 1,5 χρόνο, το σώμα του να μην βρισκόταν και σε κατάσταση που θύμιζε ποδοσφαιριστή όμως το έκανε και μάλιστα πέτυχε μερικά όμορφα γκολ όπως αυτά που μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν.

 

Η ομάδα του δεν σώθηκε στην κατηγορία (έπαιξε λίγο αλλιώς προλάβαινε να την σώσει) όμως χαμογέλασε και πάλι ως… ποδοσφαιριστής πανηγυρίζοντας τέρματα.

Τηλεοπτικός σχολιαστής στην Πολωνία

zura

Το τελευταίο καλοκαίρι τον βρήκαμε σε τηλεοπτική στέγη, στην κρατική τηλεόραση της Πολωνίας. Ο Ζουράφκσι ανέλαβε το ρόλο του τηλέ-σχολιαστή στο περασμένο EURO στο οποίο ένιωθε άγχος κατά τη διάρκεια της κρίσης του αλλά και πνευματική κούραση μετά από κάθε εκπομπή όμως του άρεσε η αμεσότητα της επικοινωνίας με τον κόσμο.

Η σχέση του με την προπονητική και η ψυχική ειρήνη

Σε μία από αυτές της εκπομπές του ζητήθηκε ο λόγος που ακόμη δεν έγινε προπονητής. «Είναι το κλασικό να ρωτάνε όλοι ένα ποδοσφαιριστή που έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο πότε θα γίνει προπονητής. Ένας μεγάλος αριθμός επαγγελματιών γίνεται για να γεμίσουν αρχικά με όσα τους λείπουν από το ποδόσφαιρο. Εγώ προς το παρόν θέλω πρώτα να ξεκουραστώ πνευματικά και έχω χρόνο να το δω αυτό στο μέλλον. Δεν αποκλείω τίποτα».

Γιώργος Σιώχας